دومین مانور پرهیز از تصادف در کمتر از یک هفته؛ ایستگاه فضایی بینالمللی مجدداً از مسیر زبالههای فضایی خارج شد, ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) برای بار دوم در عرض کمتر از هفت روز، مجبور به انجام یک مانور پرهیز از تصادف شد تا از برخورد احتمالی با زبالههای فضایی در امان بماند. این رویداد بار دیگر بر چالشهای روزافزون مدیریت ترافیک فضایی و خطرات ناشی از انباشت حطام در مدار پایین زمین تأکید دارد.
جزئیات مانور اصلاح مدار با کمک پروگرس ۸۹ به گزارش ناسا، این مانور اصلاح مدار در روز دوشنبه و با استفاده از پیشرانههای فضاپیماهای باربری روسی پروگرس ۸۹ ( 89) که به ماژول زاریا متصل است، اجرا شد.
نتیجه این سوختاندازی کنترلشده، افزایش ارتفاع مدار ایستگاه فضایی به میزان حدود ۵۰۰ متر بود. این تغییر اندک اما حیاتی، فاصله ایمنی لازم را بین ایستگاه و قطعه حطام پیشبینیشده ایجاد کرد و احتمال برخورد را به صفر رساند.
زبالههای فضایی تهدیدی رو به رشد برای زیرساختهای فضایی افزایش بیسابقه در تعداد پرتابهای ماهوارهای، به ویژه با ظهور کهکشانهای ماهوارهای در دهه اخیر، تراکم اجسام در مدارهای پایین زمین (LEO) را به شدت بالا برده است.
خطر اصلی نه تنها در برخورد مستقیم است، بلکه در پدیدهای به نام سندرم کسلر نهفته است؛ جایی که یک برخورد میتواند طوفان حطام را راه بیندازد و مدارهای حیاتی را برای نسلها غیرقابل استفاده کند. حتی تکههای کوچکتر از یک سانتیمتر نیز به دلیل انرژی جنبشی بالا، قادرند به پنجرهها، پنلهای خورشیدی و بدنه پرسوری ایستگاه آسیب جدی بزنند.
نظارت مداوم و سیستمهای پیشبینی ناسا ناسا و شبکههای پایش فضایی بینالمللی (مانند شبکه پایش فضایی ارتش آمریکا) به طور پیوسته مدارهای اجسام شناختهشده را محاسبه و پیشبینی میکنند. وقتی احتمال برخورد با یک قطعه حطام ردیابیشده از آستانه ایمنی مشخص (معمولاً ۱ در ۱۰۰۰۰) فراتر میرود، تیم کنترل مأموریت در هاستن مانوری برای اصلاح مدار تدارک میبیند.
استفاده از فضاپیماهای باربری پروگرس برای این مانورها، روشی استاندارد و قابل اعتماد است که امکان تغییر سریع مدار را بدون نیاز به سوخت ایستگاه اصلی فراهم میکند. تکرار دو مانور در یک هفته، اگرچه نگرانکننده به نظر میرسد، اما در واقع نشاندهنده کارایی بالا سیستمهای هشدار زودهنگام و توانایی عملیاتی ایستگاه برای پاسخدهی به تهدیدات ناگهانی است.
آینده مدیریت ترافیک فضایی با ورود شرکتهای خصوصی و افزایش ترافیک فضایی، ضرورت توسعه قوانین بینالمللی برای کاهش زبالههای فضایی و تکنولوژیهای نشست و رفع حطام بیش از پیش احساس میشود. ایستگاه فضایی بینالمللی به عنوان پرهزینهترین و پیچیدهترین ساخت بشر در فضا، نماد لزوم حفاظت از محیط فضایی برای نسلهای آینده است.