در دسامبر ۱۹۶۶، یک کشف مهم در جهان نجومی رخ داد.
ریچارد واکر، یک اخترشناس برجسته، مشاهدات شبیهی را انجام داد که در نهایت به کشف قمر جانوس انجامید، اما او در آن زمان متوجه نشد که در واقع دو جسم مجزا وجود دارد.
۱۲ سال بعد، در اکتبر ۱۹۷۸، استفن لارسون و جان فونتین فهمیدند که مشاهدات سال ۱۹۶۶ دو جسم مجزا هستند که مدارهایشان شبیه هستند.
پیشنهاد مطالعه: سریعترین پهپاد انتحاری جهان با شدت ۴۵۰ کیلومتربرساعت معارفه شد_دریای تکنولوژی
این کشف مهم باعث شد که نام اپیمتئوس برای این قمر انتخاب شود، که در سال ۱۹۸۳ به رسمیت شناخته شد. نام جانوس نیز در همان زمان توسط انجمن بینالمللی نجوم پذیرفته شد.
اپیمتئوس یکی از ۱۵۰ قمر زحل است که از نظر مداری با قمر جانوس ارتباط دارد. اخترشناسان مدتها فکر میکردند که تنها یک جسم در این مدار وجود دارد، اما با کشف بیشتر، مشخص شد که این دو قمر بدون برخورد در مدارهای تقریباً یکسانی میگردند.
پیشنهاد مطالعه: معرفی جت کارت بلوبانک: انقلابی در فرآیند دریافت کارت بانکی
در سال ۱۹۷۹، دو عکس از پایونیر ۱۱ ظاهر شد که قمری که گمان میرفت اپیمتئوس است، را نشان میداد. این عکسها نامگذاری شد به 1979S1، اما عدم قطعیت وجود داشت به دلیل این که این عکسها برای محاسبه مداری کافی نبودند.
اپیمتئوس و جانوس دو قمر هستند که در مدار زحل حرکت میکنند و از نظر علمی بسیار مهم هستند. این کشف مهم در جهان نجومی باعث شد که ما بهتر समझیم درباره سیستمهای اجرام کوچک دور از زحل.