افزایش آمار چاقی جهانی به بیش از یک میلیارد نفر هشدار جدی سازمان بهداشت, گزارش تازهای که از سوی سازمان جهانی بهداشت در روز جهانی چاقی منتشر شده، تصویر نگرانکنندهای از پیشرفت این مسئله سلامتی در مقیاس جهان ترسیم میکند. بر اساس این آمارها، تعداد افراد مبتلا به چاقی در سال ۲۰۲۲ به بیش از یک میلیارد و ۳۸ میلیون نفر رسیده است که افزایش چهارچندان در مقایسه با سال ۱۹۹۰ را نشان میدهد.
نکته قابل توجه پیشآمدن این آمار است، چرا که پیشبینیهای قبلی دستیابی به این رقم را برای سال ۲۰۳۰ انتظار میرفت. تغییرات جمعیتی و جنسیتی در شیوع چاقی تحلیل دادهها حاکی از آن است که در سال ۲۰۲۲ تعداد ۵۰۴ میلیون زن و ۳۷۴ میلیون مرد بزرگسال با چاقی روبرو بودهاند. این به معنای افزایش دوبرابر در تعداد زنان و سهبرابر در مردان نسبت به سال ۱۹۹۰ است.
جغرافیای جدید چاقی تمرکز در کشورهای در حال توسعه برخلاف باور سنتی که چاقی را مسئله کشورهای ثروتمند میدانست، ه جدید نشان میدهد که بالاترین نرخها در کشورهای جزیرهای اقیانوسیه (پلینزی و میکرونزی)، کارائیب، خاورمیانه و شمال آفریقا ثبت شده است. در این مناطق، شیوع چاقی حتی از بسیاری از کشورهای اروپایی نیز بیشتر است. در مقابل، برخی کشورهای جنوبی اروپا مانند فرانسه و اسپانیا روند نزولی را در میان زنان تجربه کردهاند.
ریشهیابی علل سیستمهای غذایی و تغذیه نامناسب متخصصان بر این باورند که عامل اصلی تشبب چاقی، تغذیه بد است نه تغذیه زیاد. تحولات سریع در سیستمهای تولید و توزیع مواد غذایی، دسترسی آسان به غذاهای فرآوریشده، پر از قند و چرب را فراهم آورده است.
مجید عزتی از کالج سلطنتی لندن تأکید میکند که در اکثر نقاط جهان، تعداد افراد چاق از افراد دچار کموزنی بیشتر شده است، که نشاندهنده تغییر ماهیت سوءتغذیه در جهان است. راهکارهای پیشنهادی و نقش سیاستگذاری سازمان جهانی بهداشت برای مقابله با این شیوع، بستهای از سیاستهای مداخلهگرانه را توصیه کرده است.
ه صنایع غذایی خصوصی باید از نظر عواقب سلامت محصولات خود پاسخگوی باشند.
دور داروها در مدیریت چاقی هرچند داروهای نوین دیابت نتایج امیدوارکنندهای در کاهش وزن نشان دادهاند، اما محققان هشدار میدهند که این داروها تنها ابزارهای کمکی هستند و راهحل نهایی محسوب نمیشوند. اثرات طولانیمدت بسیاری از این داروها همچنان مورد بررسی قرار دارد. در نتیجه، استراتژی جامع و پایدار مبارزه با چاقی نیازمند ترکیب تغییرات سبک زندگی، اصلاح الگوهای تغذیهی و سیاستگذاریهای کلان ملی و بینالمللی است.