رکورد شکنی انتشار گازهای گلخانهای در ۲۰۲۳: تهدید جدی برای اهداف توافق پاریس

رکورد شکنی انتشار گازهای گلخانهای در ۲۰۲۳ تهدید جدی برای اهداف توافق پاریس, گزارش جدید برنامه محیطزیست سازمان ملل متحد (UNEP) با عنوان شکاف انتشار ۲۰۲۴ هشدار میدهد که انتشار جهانی گازهای گلخانهای در سال ۲۰۲۳ به سطح بیسابقهای رسیده است. این افزایش، پیشرفتهای حاصل در طول سه سال گذشته را خنثی کرده و دستیابی به اهداف توافق پاریس را به چالش جدی کشانده است.

آمار نگرانکننده افزایش انتشار در سال ۲۰۲۳ بر اساس این گزارش، کل انتشار گازهای گلخانهای در سال ۲۰۲۳ حدود ۱.۳ درصد افزایش یافته و به رکورد تاریخی ۵۷.۱ گیگاتن معادل دیاکسید کربن رسیده است. نرخ این رشد به طور قابلتوجهی از میانگین سالانه ۰.۸ درصد در دهه ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ بالاتر است.

تقریبا تمام بخشهای اقتصادی، از جمله انرژی، حملونقل، صنعت و کشاورزی در این افزایش سهم داشتهاند، با اینکه بخشهای انرژی و کشاورزی همچنان بیشترین سهم را به خود اختصاص دادهاند. سناریوی ۳.۱ درجهای پیامد سیاستهای فعلی تحلیلهای UNEP نشان میدهد که اگر روند سیاستهای فعلی بدون تغییر اساسی ادامه یابد، افزایش دمای جهانی تا پایان قرن حاضر میتواند به ۳.۱ درجه سانتیگراد برسد.

ه فرصت برای دستیابی به هدف ۱.۵ درجه را غیرممکن میسازد.

مسیر خروج از بحران اهداف کاهش تا ۲۰۳۰ و ۲۰۳۵ برای حفظ امید به محدود کردن گرما در ۱.۵ درجه، انتشار جهانی باید نسبت به سطح سال ۲۰۱۹ تا سال ۲۰۳۰ حدود ۴۷ درصد و تا سال ۲۰۳۵ حدود ۵۷ درصد کاهش یابد. گزارش تأکید میکند که این اهداف همچنان از نظر فنی قابل دستیابی هستند، مشروط بر اقدام فوری و مقیاس وسیع.

پتانسیل انرژیهای تجدیدپذیر و مدیریت خاک گسترش سریع انرژی بادی و خورشیدی میتواند تا سال ۲۰۳۰ بین ۲۷ تا ۳۸ درصد از کاهش مورد نیاز انتشار را تامین کند. همچنین، متوقف کردن جنگلزدایی، احیای جنگلها و بهبود مدیریت خاک و کشاورزی میتواند تا ۲۰ درصد از شکاف کاهش را پر نماید.

هشدار از تضعیف ظرفیت جذب طبیعی سیاره یک یافته بسیار نگرانکننده در گزارش، عملکرد ضعیف حفرههای طبیعی کربن در سال ۲۰۲۳ است. اقیانوسها، جنگلها و خاک که سنتیاً نزدیک به نیمی از انتشارهای انسانی را جذب میکنند، در سال ۲۰۲۳ تقریباً هیچ دیاکسید کربن اضافهای جذب نکردهاند.

اگرچه این پدیده ممکن است موقت باشد، اما میتواند نشانهای از رسیدن به نقاط عطف خطرناک در سیستم اقلیمی باشد که در آن طبیعت دیگر قادر به بافر کردن اثرات فعالیتهای انسانی نیست.