خودگویی با صدای بلند نشانه دیوانگی است یا ابزاری برای تمرکز و کاهش استرس؟, شاید در خیابان قدم بزنید که ناگهان هدفون از گوشتان میافتد و بیاختیار با صدای بلند از خودتان میپرسید چرا تمام این اتفاقات باید برای من بیفتد؟ نگاههای شگفتزده مردم به سمت شما معطوف میشود و احتمالاً فکر میکنند دیوانه شدهید. اما سخن گفتن با خود، واقعاً نشانه بیماری است یا یک رفتار طبیعی و مفید؟ چرا برخی افراد با خودشان صحبت میکنند؟
بسیاری از کسانی که عادت به خودگویی بیرونی دارند، معتقدند این کار به آنها آرامش میبخشد، شلوغی ذهن را کاهش داده و تمرکز را بالا میبرد. تحقیقات نشان میدهد افراد تنها، از جمله تکفرزندها، بیشتر از دیگران با خود گفتگو میکنند.
میکند تا با موقعیتهای ناآشنا و استرسزا مقابله کنند.
وقتی نمیدانیم چه کنیم یا چه بگوییم، مغز ما به سمت این ابزار روانی سوق میشود تا درک و حل مسئله را تسهیل نماید. سن نیز عامل موثری است؛ کودکان برای یادگیری نقشهای اجتماعی با خود بلند میگویند، اما با رشد، این گفتگو درونی میشود. با این حال، در سالمندان مجدداً خودگویی بیرونی رایج است، شاید به دلیل کاهش کنترل خود یا برای تقویت حافظه. آیا خودگویی با هوش بالا مرتبط است؟
پروفسور برینتاوپت با بررسی معدل دانشجویان، همبستگی ضعیفی بین تمایل به خودگویی و هوش یافت. خاصی بر میزان خودگویی ندارد.
مزایای علمی سخن گفتن با خود خودگویی بیرونی نه تنها عادی است، بلکه فواید شناختی و روانی قابل توجهی دارد. یافتن آسانتر اشیاء پروفسور گری لوپیان از دانشگاه ویسکانسین کشف کرد که تکرار نام یک شیء (مثلاً چنگال) در حین جستجو، سرعت یافتن آن را در میان تصاویر افزایش میدهد. این کار تجسم ذهنی شیء را فعال نگه میدارد. بنابراین، اگر کلید ماشینتان گم شده، نام آن را بلند تکرار کنید تا سریعتر پیدایش کند.
افزایش انگیزه و تمرکز بازیکنان بسکتبالی که از خودگویی تشویقی یا آموزشی استفاده میکردند، عملکرد بهتری داشتند. زبان به حفظ ì tự کارها کمک میکند و به مغز سیگنال میدهد که چه زمانی باید بین وظایف جابجا شد. برینتاوپت خودگویی را به یک ترموستات احساسی تشبیه میکند که هیجانات روزمره را تنظیم کرده، بازخورد میدهد و به سمت اهداف هدایت میکند.
این میتواند شامل تمرین گفتگو قبل از ملاقات مهم، خودارزیابی پس از آن یا تجزیه وظایف پیچیده باشد. آرامسازی اعصاب و بعد اجتماعی خودگویی با صدای بلند، مشابه فحشدادن کنترلشده، میتواند اعصاب را تسکین دهد. علاوه بر این، مرز بین گفتگوی درونی و برونی را از بین برده و به اطرافیان نشان میدهد که در لحظه خاصی چه احساسی داریم. مثلاً ابراز غم به طور بلند در حضور همسر، میتواند زمینهساز حمایت و ادامه گفتگو باشد.
مقابله با افکار مزمن و استرس رواندرمانگر گابریل مورس خودگویی را ابزاری برای ذهنآگاهی و کنترل احساسات میداند. او این کار را مشابه یادداشت کردن افکار توصیف میکند که شدت هجوم فکری را کاهش میدهد. مورس از تکنیکهای درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) استفاده میکند و به مراجعان یاد میدهد مانند یک مربی با خود گفتگو کنند. جملاتی مانند هرچه لازم باشد برای عبور از این شرایط، در اختیار دارم. حالم خوب است.
شرایط ممکن است ترسناک به نظر برسد اما تهدید واقعی وجود ندارد. این وضع برای همیشه باقی نمیماند. طبیعی است در این شرایط هم حس امنیت داشته باشم. این جملات مقابلهای، فرد را از گرداب افکار منفی خارج میکنند. سرگرمی و تخلیه احساسی فراتر از مزایای درمانی، خودگویی میتواند سرگرمکننده باشد.
وقتی تنها هستید، زیر آواز خواندن، ساختن ترانههای لحظهای یا تکرار جملات طنزآمیز در حین کارهای خانه، انرژی میبخشد و فضایی امن برای ابراز خود بدون ترس از قضاوت دیگران فراهم میکند. آیا شما هم عادت به خودگویی دارید؟ خودگویی، افکار درهمتنیده را بیرون میکشد و به کلمات معنادار تبدیل میکند. این فرآیند، فرصت شناخت خود را فراهم میآورد و وقتی خودتان را بهتر بشناسید، ارتباط با دیگران نیز عمیقتر میشود.
دفعه بعد که کسی را در خیابان با خود صحبت میبینید، او را دیوانه یا منزوی ندانید؛ شاید در حال حل مسئله، تمرکز یا فقط لذت بردن از لحظه باشد. آیا در محیط کار یا خانه کسی میشناسید که همیشه با خود بلند میگوید؟ به نظر شما این کار آزاردهنده است یا جذاب؟ خودتان چطور؟ آیا مرتباً با خود گفتگو میکنید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید. منبع