ناوهای هواپیمابر زیر آبی ژاپن_دریای تکنولوژی

داستان ناوهای هواپیمابر زیر آبی ژاپن

در آخرین سال‌های جنگ جهانی دوم، ژاپن با چالش‌های جدی در برابر نیروهای آمریکایی مواجه شد. با توجه به ضعف در توانایی‌های هوایی و دریایی، ژاپن به دنبال راهی برای تغییر مسیر جنگ بود. این کشور به سمت توسعه سلاحی جدید و نوین رفت که جهان تا آن زمان شاهد آن نبود.

نیروی دریایی امپراتوری ژاپن دست به گسترش ناو هواپیمابر زیرآبی I-400 زد که یک زیردریایی غول‌پیکر بود. این کشتی برای انجام عملیات‌های مخفیانه و مرگبار طراحی شده بود.

این ناو هواپیمابر زیرآبی، حاصل تفکر و خلاقیت مهندسان ژاپنی بود. اگرچه ایرادات فنی بسیاری داشت، اما به عنوان اولین ناو هواپیمابر زیرآبی در نوع خود، طراحی شده بود تا هواپیماهای ضربتی را از روی اقیانوس به پرواز درآورده و سپس به زیر آب برود تا از نگاه هر کشتی که تصمیم به حمله به آن را داشت، مخفی بماند.

در حالی که ایالات متحده پروژه مخفی خود را برای پایان دادن به جنگ داشت، پروژه منهتن که اولین تسلیحات هسته‌ای را گسترش داد، هدف از گسترش ناو هواپیمابر زیرآبی I-400 این بود که برگ برنده ژاپن در دریا باشد. اما این پروژه هرگز به پتانسیل خود نرسید و تاثیری بر جنگ جهانی دوم نداشت.

داستان I-400 با یک دریاسالار ژاپنی بلافاصله بعد از بمباران پرل هاربر آغاز می‌شود

دریاسالار ژاپنی، ایسوروکو یاماموتو، فرمانده ناوگان ترکیبی ژاپن در اقیانوس آرام، مفهوم یک ناو هواپیمابر زیر آبی را بلافاصله پس از حمله به پرل هاربر پیگیری کرد. او معتقد بود که بهترین راه برای دستیابی به یک پیروزی سریع علیه ایالات متحده این است که درگیری را مستقیماً به سرزمین اصلی ایالات متحده بکشاند.

دریاسالار یاماموتو معتقد بود که با استفاده از یک ناو هواپیمابر زیرآبی که قادر به استقرار هواپیماهای ضربتی پرتاب از زیردریایی است، می‌تواند با بمباران‌های هوایی شهرهای غرب و شرق ایالات متحده، هم توانمندی‌های صنعتی این کشور و هم روحیه آمریکایی‌ها را از بین ببرد.

پیشنهاد مطالعه: کم‌‌خوابی اثرات منفی تعداد بسیاری در ما تشکیل می‌کند

به منظور امکان‌سنجی این پروژه بلندپروازانه، یاماموتو یک سروان و مهندس نیروی دریایی امپراتوری ژاپن به نام کامتو کوروشیما را مأمور کرد تا یک مطالعه امکان‌سنجی را در این مورد انجام دهد.

برنامه ارائه شده توسط یاماموتو نیازمند ساخت ۱۸ زیردریایی بزرگ بود که هر یک دارای برد قابل توجهی بودند.

ساخت اولین زیردریایی کلاس I-400 در اسکله‌ای در کوره، شهری در جزیره هونشو ژاپن، انجام شد. ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۳ با اولین I-400 آغاز شد.

با این حال، تنها سه فروند اول از این کشتی‌ها تکمیل شدند و I-400 و I-401 در طول جنگ وارد خدمت شدند.

مشخصات کلی زیردریایی و قابلیت‌های هواپیمای ضربتی

زیردریایی‌های I-400 هیچ‌گاه در ظرفیت قابل توجهی وارد خدمت نشدند، اما همچنان کشتی‌هایی انقلابی بودند که محدودیت‌های مهندسی دوران جنگ جهانی دوم را پشت سر گذاشتند.

پیشنهاد مطالعه: کاترین سالیوان، اولین زن آمریکایی که در فضا قدم زد

هر یک از این زیردریایی‌های عظیم بیش از ۱۱۹ متر طول داشته و بیش از ۵,۹۰۰ تن آب را جابجا می‌کردند.

بدنه هواپیما قدرت حمایت از یک آشیانه استوانه‌ای بزرگ را فراهم می‌کرد که در بالای زیردریایی نصب شده بود.

خود زیردریایی‌ها به طوری طراحی نشده بودند که بی‌دفاع باشند، چون به هشت لانچر استوانه‌ای اژدر و توپ‌های عرشه نوع ۹۶ برای دفاع ضد هوایی تجهیز بودند.

هواپیماها نیز قابلیت‌های چشمگیری داشته و برای مطابقت با مشخصات مورد خواست یاماموتو طراحی شده بودند.

در آخر، I-400 هرگز واقعاً دستاورد بسیاری نداشت و مطمئناً به ابرناوی تبدیل نشد که ژاپن امیدش را داشت.