۲۹ ژوئن ۲۰۱۳، یک روز تاریخی برای علم و فناوری، بهمرور برد. در این روز، ناسا یک کاوشگر پرطمطراق به نام آیریس (آیریس) را به مدار زمین پرتاب کرد.
آیریس، یک فضاپیمای ویژه بود که در تلاش برای رصد شرایط فیزیکی خورشید و مخصوصاً منطقه واسط کروموسفر، طراحی شده بود.
این ماهواره در جستجوی پاسخ به چند سؤال مهم بود:
پیشنهاد مطالعه: آیا هوش اضطراب آثار منفی هم دارد؟_دریای تکنولوژی
- چگونگی تولید انرژی غیرحرارتی در کروموسفر و فراتر از آن
- وسیله یا مکانیسمی که کروموسفر برای تنظیم تاج خورشیدی و هلیوسفر استفاده میکند
- چگونگی انتقال شار مغناطیسی و ماده از اتمسفر زیرین به بیرون و نقش آن در پرتاب جرمی
برای پاسخ به این سؤالها، کاوشگر آیریس از یک ابزار مدرن بهره میجست. این ابزار، طیفسنج تصویربرداری فرابنفش با نرخ فریم بالا بود که قادر به ثبت تصاویر با جزئیات بالا بود.
نتیجه مطالعات انجام شده توسط آیریس نشان داد که منطقه واسط خورشید بسیار پیچیدهتر از آنچه انتظار میرفت، است. این منطقه شامل ویژگیهای متنوعی مانند بمبهای حرارتی خورشیدی، جتهای پلاسما با شدت بالا، شعلههای نانو و گردبادهای مینی است.
پیشنهاد مطالعه: کنترل گری سیاست گذاران؛ مانعی بزرگ برای رشد بازار سرمایه
شناخت این ویژگیها، مهمترین قدم برای درک بهتر انتقال گرما از خورشید به تاج است.