در ماه‌گرفتگی کلی، زمین بین خورشید و ماه قرار گرفته و سایه خود را بر روی ماه می‌اندازد. با این حال، ماه کاملاً ناپدید نمی‌شود و به رنگ نارنجی یا قرمز در می‌آید. این پدیده ناشی از عبور نور خورشید از لایه‌های جوی زمین است که طول موج‌های کوتاه (آبی و بنفش) را پراکنده کرده و تنها موج‌های طولانی قرمز و نارنجی را به سطح ماه می‌رساند؛ مکانیزمی مشابه سرخی آسمان در غروب و طلوع.
نمایش ستارگان و کهکشان در حین گرفتگی
با کاهش درخشش ماه در ابتدای گرفتگی، ستارگان کم‌نور و باند کهکشان که پیش از آن پنهان بودند، به وضوح نمایان می‌شوند. لحظه‌ای که ماه کاملاً در سایه زمین غوطه‌ور می‌شود، فرصت طلایی برای ثبت عکس‌های نجومی است که در آن ماه و کهکشان در یک قاب هم‌زمان دیده می‌شوند.
🔗 بیشتر بخوانید: Rocket Lab به دنبال شکست انحصار فالکون 9 اسپیس‌ایکس با راکت نوترون
اهمیت علمی ماه‌گرفتگی‌ها
علمای نجوم با تحلیل رنگ و شدت نور منعکس‌شده از ماه در طول گرفتگی، داده‌های ارزشمندی درباره ترکیب و تغییرات جوی زمین به دست می‌آورند. این روش برای مطالعه جو سیارات فراخورشیدی نیز کاربرد دارد. پس از حدود دو ساعت، ماه از سایه زمین خارج شده و درخشش معمول خود را بازیابی می‌کند.