گاز متانتیول اقیانوسها عامل کلیدی خنکسازی زمین که تا به حال نادیده گرفته شده بود, کشف تازه در مورد گازهای گوگردی اقیانوسها و نقش آنها در تنظیم دما تحقیقات جدید دانشمندان برای نخستین بار میزان دقیق گازهای گوگردی رها شده از حیات اقیانوسی را محاسبه کرده و نتایج حاصل حاکی از نقش بسیار مهمتر این ترکیبات در خنکسازی اقلیم زمین نسبت به پیشینههای قبلی است.
اقیانوسها علاوه بر جذب و توزیع گرمای خورشیدی، منبع تولید گازهایی هستند که باعث روشنتر شدن ابرها شده و در نتیجه بازتاب نور خورشید به فضا را افزایش میدهند. این مکانیزم طبیعی یکی از مهمترین فاکتورهای کنترل دمای سیاره ماست.
متانتیول گازی که سالها در حاشیه قرار داشت تحقق محققان بر روی متانتیول (CH₃SH) متمرکز شده است، ترکیبی که به دلیل دشواری در شناسایی و غلظت بالاتر در آبهای سرد اقیانوسی، تا کنون در مدلهای اقلیمی نادیده گرفته میشد.
تغییر پارادایم در درک مکانیزمهای اقلیمی این پژوهش درک ما از سیستم تنظیم اقلیم را دگرگون کرده، چرا که اثری که پیشتر محاسبه نشده بود، اکنون کمیسازی شده است. نتایج منتشرشده در ژورنال معتبر تأیید میکند که آئروسلهای گوگردی منشأ اقیانوسی، نقش قابلتوجهی در فرآیند خنکسازی جهانی ایفا میکنند.
دانشمندان پیش از این تصور میکردند پلانکتونها تنها دیمتیلسولفید (DMS) تولید میکنند، اما اکنون اثبات شده که این موجودات زیستی متانتیول نیز ترشح میکنند.
اهمیت کمی و کیفی متانتیول در تعادل حرارتی برآوردها حاکی است متانتیول حدود ۲۵ درصد به حجم کل گازهای گوگردی رها شده از اقیانوسها اضافه میکند. اگرچه این رقم در نگاه اول محدود به نظر میرسد، اما متانتیول با کارایی بیشتری نسبت به دیمتیلسولفید اکسید شده و آئروسل تشکیل میدهد، بنابراین پتانسیل خنککننده آن به مراتب بالاتر است.
مطالعات همچنین نشان میدهد که اثر خنککننده این گازهای گوگردی در نیمکره جنوبی، که مساحت بیشتری از سطح آب را پوشش داده و فعالیتهای انسانی در آن کمتر است، بسیار پررنگتر و موثرتر است. این یافته اهمیت حفاظت از اکوسیستمهای اقیانوس جنوبی را برای ثبات اقلیمی دوچندان میکند.