در سال ۲۰۰۳، یک تیم از دانشمندان و مهندسان اروپایی به رهبری ایتالیا، اقدام به آزمایش قابلیتهای کاوشگر هویگنس کردند. این مأموریت، بخشی از پرواز کاسینی-هویگنس بود که قرار بود در ژانویه ۲۰۰۵ بر سطح قمر تیتان زحل فرود آید.
تیم آزمایش، از یک روشی خلاقانه برای آزمایش یک ماکت کامل از کاوشگر استفاده کردند. آنها از یک بالون هلیومی استفاده کردند که در تأسیسات پرتاب آژانس فضایی ایتالیا در سیسیل پرتاب شد. هنگامی که بالون به ارتفاع ۳۳ کیلومتری رسید، ماکت را رها کرد.
چتر نجات برای افت شدت سقوط کاوشگر طراحی شده بود. این چتر، شدت سقوط کاوشگر را از ۴۰ متر در ثانیه به ۴ متر در ثانیه کاهش داد. با این شدت، کاوشگر به آرامی به زمین برگشت و نزدیک به ۳۰ دقیقه طول کشید تا سفر خود را کامل کند.
پیشنهاد مطالعه: مریم عظیمی هاشمی کیست ؟
این آزمایش، آزمایشی بیسابقه برای بررسی عکس العمل کاوشگر در شرایط واقعی بود. آنها همچنین میخواهستند تا ماکت کامل را در شرایطی که قرار بود در مأموریت 실제 پرواز باشد، آزمایش کنند.
تیم آزمایشی، با استفاده از چتر نجات، شدت سقوط کاوشگر را به آرامی کاهش داد و کاوشگر را به زمین برگشت. این آزمایش، نتایج ارزشمندی برای ماموریت کاسینی-هویگنس و پرواز کاوشگر هویگنس به قمر تیتان زحل، فراهم کرد.
پیشنهاد مطالعه: شرایط فروش اقساطی فونیکس برای بهمن ۱۴۰۲ اظهار شد + جدول